Nağıllar, hekayələr

Günel Almaz. Səbət

Payız idi. Bağda meyvələr göz oxşayırdı. Nərgizin babası meyvələri səbətlərə yığırdı. Nərgiz həvəslə babasına yanaşdı:

 

- Səbətin birini mənə ver, babacan, sənə kömək edim.

 

- Yox, mənim balam, səbətlər çox iridir, sənə ağır olar.

 

Nərgiz ağlamsındı. Babası onun qəlbinə dəyməmək üçün nisbətən kiçik səbəti qıza uzatdı:

 

- Yaxşı, al bunu. Yorulanda deyərsən.

 

- Yorulmayacağam, babacan.

 

Onlar evə tərəf bir xeyli getdilər. Nərgiz arabir dayanır, səbəti yerə qoyur, nəfəsini dərirdi. Babası gülümsündü:

 

- Mənim balam, bəs deyirdin yorulmaram?

 

- Yorulmamışam, babacan. Sadəcə səbətlər getdikcə ağırlaşır.