Nağıllar, hekayələr

Sergey Kozlov. Son günəş

Artıq şaxtalar gecələr gölməçələri dondururdu, artıq bütün quşlar cənuba uçub getmişdilər, amma günəşli günlər hələ də bitməmişdi. Hər səhər Kirpi oyandığında pərdəni açaraq, buludların gəlməsini, günəşin həmişəlik gizlənməyini qorxu ilə izləyirdi. Ancaq günəş hələ bitmirdi.
 
- Daha bir gün, daha bir gün!- Kirpi pıçıldayırdı.
 
Sanki günəş ondan edilən xahişi eşidirmiş kimi yenidən görünürdü.
 
-Getmə, Günəş, yoxa çıxma! – yatan zaman Kirpi pıçıldayırdı. -Mən səni çox sevirəm!
 
- Sən günəşdən xahiş edirsən ki, yoxa çıxmasın?- bir dəfə Kirpi Ayı balasından soruşurdu.
 
- Əlbəttə! – Ayı balası dedi. -Mən yatmazdan əvvəl mütləq deyirəm: - “Xahiş edirəm gəl!”
 
- Düz edirsən! – Kirpi dedi. -Buna görə o yoxa çıxmır.
 
-Amma bir dəfə Kirpi pəncərədən baxıb gördü ki, günəş yoxdur.
 
O eyvana qaçıb qışqırdı: - Günəş, sən hardasan?
 
Qara buludlar meşə üzərində süzülürdü. Qorxulu qara buludlar göy üzünü bağlamışdı.
 
-Buludlar! – Kirpi qışqırdı. -Siz niyə yığılmısınız? Niyə burdasınız?
 
Qara buludlar sakitcə ağacların zirvəsinə toxunaraq süzülürdülər.
 
-Külək! – Kirpi qışqırdı. -Külək!
 
Külək hardasa yuxarılarda əsirdi və onu eşitmirdi.
 
-Ayı balası! -Kirpi qışqırdı.
 
Lakin Ayı balası uzaqda, dağın arxasında idi və o da onu eşitmədi.
 
“Payızdır. Hər gün günəş parlamır ki. Amma niyə bu gün mənim üçün bu qədər çətindir?”- Kirpi fikirləşdi.
 
-Niyə bu gün mənim üçün çox çətindir? -nəhayət dağın arxasından gələn Ayı balasından o soruşdu.
 
-Çünki günəşin yazadək bir də heç vaxt gəlməyəcəyindən qorxursan. -Ayı balası dedi.
 
Ancaq bu vaxt buludlar parçalandı, günəş şüası parladı və Kirpi ilə Ayı balası çox sevindilər, onlar həyatları boyu bu qədər sevinməmişdilər.