Qonşumuzda var

Bir Şükür oğlan,
Tapılmaz daһa
Belә kür oğlan.

Nәyi istәsә
Gәrәk alalar.
Almadılarsa
Oyaq qalalar,
Ağlayıb Şükür

Elә dünәn dә,
Çöldә oynayıb
Evә dönәndә,
Nolar özgәdә
Görәndә fәnәr?
Sonradan evdә
Ağlamaq kimin
Ağlına gәlәr?

Kimin ağlına
Gәlәr, gәlәr ki,
«Fәnәr» yerinә
«Fәnә» deyәsәn?
«Fәnәri mәnә
Mәnә» deyәsәn?

Kimin ağlına
Gәlәr, gәlәr ki,
Fәnәr istәyib
Yemәkdәn küsә,
Şükür ac dura?
Anasına da

Sәһәri diri
Gözlü açdıra.

Sәһәrәcәn ağlamaq
Bu ki, düzü ağ olar!
Deyir һәtta bir uşaq:
Belә dә uşaq olar!..
İndi ana nә etsin?

Gecәnin gecә vaxtı
Kimin üstünә getsin?
Kimdәn fәnәr istәsin?.
Yox yerdәn işә düşdu,
Gecәni darda qaldı.

Yaxşı ki, köһnә fәnәr
Qonşularda tapıldı?
Şükür oğlan kiridi,
Bu kür oğlan kiridi...
Anasa
Bütün günü
Mürgülәdi işindә,
Qorxdu ki, birdәn yatar...

Uşaq hәr gördüyünü
Alın! Deyib ağlasa,
Ananın dәrdi artar.