Bir çox illər bundan əvvəl Mənsi Mur, Haknisə yaxın qumlu sahildə balıqqulağı toplayırdı. Birdən daşların arasından qulağına adam iniltisinə bənzər bir səs gəldi. Bəni-insan səsinə oxşayan bu səs hərdən dəhşətli ağrıdan zarıyır, hərdən də inək kimi ucadan böyürürdü. Səs ara-bir zəifləyib elə əzab dolu zarıltıya çevrilirdi ki, sanki ağrı çəkirdi.

Uzun illər bundan əvvəl Afrikada heç vaxt qar görməmiş bir qız yaşayırdı. Onun adı Aminata idi.

Yayda Elçingil bağa köçmüşdülər. Elçinin babası Musa kişi yay-qış bağda qalır, ağaclara qulluq edir, gül-çiçək becərirdi. Elçin də hər səhər tezdən oyanıb babası ilə birlikdə bağda çalışırdı.  

Bir gün şir ova çıxmışdı. O, tülküyə rast gəldi. Şir qəzəblə dedi:

Balaca Ayaza babasının adını qoymuşdular. O da babası kimi qəhrəman olmaq istəyirdi. Amma əksinə oldu.  

Biri var idi, biri yox idi, Lutoşa adlı balaca dağsiçanı və onun qayğıkeş, mehriban anası vardı. Ümumiyyətlə, Lutoşa anasını çox sevirdi: kefi və istəyi olanda ona kömək edir, tapşırıqlarını yerinə yetirirdi, ancaq Lutoşanın çox vaxt əhval-ruhiyyəsi olmurdu ...