Biri varıymış, biri yoxuymuş, bir padşah varıymış. Bunun varının, dövlətinin həddi-hesabı yoxuymuş, lap harunluq eləyirmiş. Bir gün padşah vəzirini hüzuruna çağırıb deyib:  

Şifahi xalq ədəbiyyatımızda özünəməxsus yeri olan aqil, hazırcavab və məşhur lətifə qəhrəmanları çox olub. Orta əsrlərin sevilə-sevilə yad edilən belə simalarından biri də Bəhluldur. Bu ad Şərq ölkələrində, xüsusilə Azərbaycanda Bəhlul "danəndə" (bilikli) və yaxud "divanə" (dəli) kimi tanınıb. Mənbələrdə o da göstərilir ki, Bəhlul həm də tarixi şəxsiyyət olub…  

Günlərin bir günündə bir nəfər kasıb kişi olur. Bu kişinin gözünün ağı-qarası keçəl bir oğlu varmış. Keçəl bayırda başqa uşaqlar kimi oynamağı çox sevirdi, amma tacir uşaqları keçəli öz aralarına buraxmırdılar. 

Biri vardı, biri yoxdu, bir çəpiş – yəni balaca keçi vardı. Çəpiş çox tərs idi. Hər şeyi öz istədiyi kimi eləmək istəyirdi. Axı bütün keçilər tərs olur.  

Çox uzun illər əvvəl bir manqo ağacı yaşayırdı. Balaca bir oğlan hər gün onun ətrafına gəlib oynamağı sevirdi. O, ağacın başına çıxır, meyvələrindən yeyir və kölgəsində bir az yuxulayardı. O, ağacı, ağac da onunla oynamağı sevirdi.  

Nağıl-noğul bilmirəm, bilsəm də söyləmərəm. Şahdan gəlmiş nökərəm, dinmə, qabırğalarını sökərəm. Sizə hardan söyləyim, kimdən danışım, keçmişlərdə bir kişi var imiş.