Ülkər hər il yay tətilini kənddə - babasıgildə keçirirdi. Babası suçu idi. Ülkər onunla əkin sahələrinə gedir, müxtəlif güllər, yarpaqlar, bitkilər toplayır, qurudurdu. Ona bu işdə əmisi qızı Türkan da kömək edirdi.

Çeçələ barmaq Baş barmağı heç sevməzdi. Həmişə öz-özünə düşünürdü: "Hər işdə özünü qabağa verir. Qoymur ki, mən də qələm tutum, qaşığı saxlayım".

Əsmərin dişi bərk ağrıdığından gecəni yatmamışdı. Anası səhər açılan kimi dedi:

Bir gün çiçəklər ağlamaq səsi eşitdilər. Hamı diqqətlə ətrafa boylandı. Bənövşə soruşdu:

Leyla adlı bir qız tanıyırdım. Onun uşaqlarla oynamaqdan xoşu gəlmirdi. Bizim oynadığımız oyunları mənasız hesab edirdi.

Bir dəfə anası Gülərə “Sərçənin nağılı”nı danışır. Diqqətlə qulaq asan qız sərçənin tikanı çörəyə, çörəyi qoyuna, qoyunu gəlinə dəyişdiyinə təəccüblənsə də dinmir. O yerdə ki, sərçə gəlini saz çalan oğlana verib əvəzində saz alır, Gülər dözməyib əsəbiliklə qışqırır: “Ana, gəlin pul deyil axı?”