Nağıllar, hekayələr

Şir və tülkü

Bir gün şir ova çıxmışdı. O, tülküyə rast gəldi. Şir qəzəblə dedi:

 

- Yeyəcəyəm səni!

 

Tülkü çox hiyləgər idi. O, şirə dedi:

 

- Sən heyvanların şahısan. Sənə yem olmaq mənə xoşdur.

 

Bu sözlər şirin xoşuna gəldi. O, tülkünü öldürmədi. Öz yuvasına gətirdi. Hər gün ov edərək, tülkünü yemləməyə başladı.

 

Bir dəfə şir ovda yaralandı. Geri qayıtdı. Tülküdən su istədi. Tülkü isə iri bir daşı onun yarasına çırpdı. Şirə su vermədi.

 

Şir çox qəzəbləndi. Amma tülkünü vurmağa gücü çatmadı. Tülkü dedi:

 

- Yazıq şir, mən çoxdan bu günü gözləyirdim. Mən sənin nökərin deyiləm. İndi canım səndən qurtardı.

 

Şir tülküyə inandığı üçün çox peşman oldu. Tülkünün acı sözləri onun qəlbini ağrıtdı.