İlk baharın son gecəsi idi. Əlvan çiçəklər və otlar ilə bəzənmiş, buludlara qədər yüksəlmiş dağ başında düşən Şu şəhərinin əhalisi dərin yuxuya dalmışdı. Yalnız iki balaca otaqdan: yalnız yanında özü kimi balaca bağçalı bir evdən işıq gəlirdi. Pencərədən çırağın zəif şöləsi bağçaya düşərək oranın zəngin böcək və pərvanələrini öz tərəfinə çəkirdi.

Sizə kimdən danışım, Cumbuludan. Bоyu yaşıdlarınıngından iki dəfə balaca оlduğundan оna Cumbulu deyərdilər. Anası хörək bişirərdi:

Doğrusu bu əhvalatı eşidəndə tüklərim biz-biz oldu. Fikirləşdim ki, yəni doğrudan belə şey olar?

Hər il gilənar ağacı çiçəkləri­ni töküb yarpaqlayanda bu ha­disəni xatırlayıram –  qarı söhbətə başlayır.

Leyləklə quzğunun insan olduğu günlər idi. Bir gün leylək quzğunu evinə dəvət etdi.

Əvəzin Toplan adlı ağıllı bir iti vardı. Onlar möhkəm dost olmuşdular. Hətta məktəbə gedəndə Toplan onun çantasını aparırdı.