Altı ya da yeddi yaşım olanda böyüyəndə nə olacağımı ümumiyyətlə bilmirdim. Ətrafımdakı bütün insanları və sənətləri çox bəyənirdim. O zaman başımda dəhşətli bir qarışıqlıq var idi, fikrim tez-tez dəyişirdi və nə ilə məşqul olacağım haqqında həqiqətən qərar verə bilmirdim.

Qoca bir alma ağacı basdırdı. Ona dedilər:

Bir oğlan və bir qız dərsə gedirdilər. Qabaqda qoca bir qarı küçəni keçirdi. Qarı sürüşüb yıxıldı. Oğlan tez çantasını qıza verib, qarını qaldırdı.

Balaca bir qız parkda azmışdı. Onun ağladığını görən adamlar qızdan soruşdular:

Uşaqlar moruqla dolu vedrələri yerə qoyub sevincək pillələri yenidən aşağı düşdülər. İradənin anası da onların dalınca düşürdü, özü də tez-tez deyirdi:

İki qardaş var idi. Biri varlı idi, biri isə kasıb. Bir dəfə kasıb qardaş varlı qardaşın qapısına gedib deyir ki, kömək elə, nə yeməyə çörəyim var, nə yandırmağa odunum.