Bir gün Keçi sulu yaşıl çəməndə otlayırdı. Birdən qulağına bir uğultu gəldi. Keçi arxaya baxdı və qəfəs gördü, qəfəsdə isə - Aslan. Qaçmaq istədi, ancaq Aslan xəfif bir səslə ondan qəfəsə yaxınlaşmasını istədi. Keçi qəfəsə yaxınlaşdı.

O, taleyin kinayəsi ilə, bəzən usta ailələrində dünyaya gələn zərif və cazibədar qızlardan biri idi. Onun cehizi yox idi və gələcəyə ümid bəsləmirdi.

Meşədə qəribə bir sükut vardı. Nə bir quş ötürdü, nə bir yarpaq tərpənirdi. Meşəbəyi Mirqasım yəhərdə çəpəki oturub, papağının dalını qaldırıb mahnı oxuyurdu. Ancaq bu dəfə kefdən oxumurdu. Bu dəfə meşəbəyinin sözləri nə qədər oynaqdısa, səsi bir o qədər qəmli idi. 

Maşanı zooparka apardılar.

Mətbəxdə yeni bir xəbər var: artıq yeni sakini var - böyük, misdən bir çaydan. 

İllər ötsə də, olub-keçənlər indiki kimi yadımdadır. Hər şey qəfil baş verdi. Həyət-bacada qısqıvraq gəzən, saysız-hesabsız, – mənə elə gəlirdi, – toyuq-cücə saxlayan nənəm xəstələndi. Yaşı yetmişi ötən nənəm, deyilənlərə görə, ömründə xəstəlik nədir, bilməmişdi.