Kim var, kim yox? Biri vardı, biri yox. Uçdu nağıl ölkəsinə Parıldayan nizə, ox.

Ağacların suya düşən kölgəsi dərin fikrə getmişdi. Hətta onlar demək olar ki, tərpənmədən fikirləşirdilər ki, görəsən nə dadırlar və nə üçün balıqlar yosun yemək üçün onları tapdalayıb keçir, amma bu gözəllikdə söyüd kölgəsinə əhəmiyyət belə vermirlər. Bu, əlbəttə, tam ədalətsizlik idi və yəqin ki, belə bir özbaşınalığa dözmək olmazdı.

Həftə sonu idi. Uşaqlarla görüşmək qərarına gəldik. Hər kəs bazar ertəsinin tapşırıqlarını yazdığından heç kəsin işi yox idi. Hamının evdə urəyi sıxılırdı. Qərara gəldik ki, yolda görüşək. Belə də etdik. Hər kəsin ürəyi sıxıldığından futbol oynamaq qərarına gəldik. Odur ki, topumuzu götürüb meydançamıza getdik. Oyuna başladıq.

Balaca oğlan Remi uzaq fransız kəndində yaşayırdı. 

Biri var idi, biri yox idi. Jenya adında bir qız var idi. 

Bazar ertəsi idi. Dərsdən xoş əhvalla qayıdan Humay anasını da sevindirdi, düz dörd fəndən əla qiymət almışdı. Nahar edib otağına keçdi və dəftər-kitablarını səliqə ilə yazı stolunun üzərinə düzməyə başladı. Elə bu vaxt qəribə səs eşitdi, sanki onu kimsə çağırırdı. Səs kitab şkafı tərəfdən gəlirdi. Rəflərə yaxınlaşan Humay gözlərinə inanmadı. İkinci rəfə alabəzək, parlaq üzlü bir kitab qoyulmuşdu.