Günlərin bir günündə qanad açdı diləyi,  Bir çırağa yetişdi Süleymanın küləyi...      

Mən on yaşında, ya bəlkə bir qədər də artıq olardım. Xalam azarlamışdı. Haçı Mirzə Səttar həkimi gətirmişdilər ki, baxsın və müalicə eləsin. Demək, xalamın xəstəliyi o qədər də ağır deyildi və bunu mən ondan ötrü deyirəm ki, o vədələr, yəni qırx il bundan qabaq bizim şəhərdə iki nəfər müsəlman həkim var idi...  

Asfalt boz görünsə də, əslində zülmət kimi qaradır. Onun əcdadı da faydalı qazıntıdır. Bəli əcdadı, qazıntıdır! Asfaltın əcdadı Bitum və Neft yerin dərinliyindən çıxıb. Çıxanda heç ağlına da gəlmirdi ki onlardan Asfalt düzəldib yolları döşəyəcəklər. Onun heç yer üzündə olan yollardan da xəbəri yox idi. Axı yerin altındakı dünyada yollar yoxdur.  

Yerin altını tərk etdikdən sonra həmvətənlərlə fəxr etmək xoş gəlir hər kəsə. - Mənim həmvətənim həkimdir. Travmatoloq. Sınıqların bitişməsinə kömək edir. - Mənim yerlim isə - heykəltəraşdır. İşləri sərgilərdə nümayiş olunur.  

Bir zamanlar yer üzündə Sərt Gil yaşayırdı. İnsanlara əziyyətdən başqa bir şey vermirdi. Çox quru və hissiz idi. Kiməsə yaxşılıq etməkdənsə çatlayardı.  Bir gün onun yanına Su gəlir. - Məsləhət görürəm ki, bir az mülayim olasan. O zaman insanlara yaxşılıq edib həyatlarını yüngülləşdirərsən, - deyib Gilə toxunur. Gil də həmin an mülayimləşib yumşalır. Suyun köməyi ilə elə yumşalır ki, ondan hətta qab da düzəltməyə başlayırlar.

Keçmişdə metallar uçmağı bacarmırdılar. Axı onlar çox ağır idilər, yerdən aralanıb havaya qalxmaq elə də asan deyil. Həmin vaxtlar insanlar alüminiumun nə olduğunu hələ bilməsələr də onun lap yaxınlığında gəzirdilər. Bəli, elə qəhrəmanlar var ki, diqqətlə baxmasan heç kimin gözünə dəymir. Amma görüb tanıyan kimi aləmə car çəkirsən.