Bir gün bir kəndlinin atı qaçdı. Kəndli onu axtarmağa yola düşdü. Az getdi, çox getdi, gəlib bir meşəyə çıxdı. Meşəni dolaşanda yoluna bir dağ çıxdı. Dağda bir dərə var idi. Kəndli dərəni keçmək istədi, aşağı baxanda orda bir ilan gördü. İlanın quyruğu bir daşın altında qalmış, yerindən tərpənə bilmirdi.

Günlərin bir günü qoca bir kişinin dəvəsi itir. O, kədərli, qəmli gəzməkdənsə, günlərini şad və sevincli keçirirdi. Dəvəsinin itməsinə baxmayaraq, onun xoşbəxtliyi hər kəsi təəccübləndirirdi. Özünü ağıllı hesab edən bir adam dəvəsi itmiş kişi ilə rastlaşır.  

Mən balaca idim. Hələ məktəbə getmirdim. Nə yaza, nə də oxuya bilirdim. Heç öz adımı da oxuya bilmirdim. Çünki hərfləri tanımırdım. Ancaq payızda məktəbə gedəcəkdim. Əmim mənə bir neçə qəşəng kitab gətirdi.

Günəş şüalarıyla  Alpərin yanaqlarını sığallayir, kipriklərini oynadırdi ki, onu yuxudan oyatsin.

Balaca maralcığaz böyük mehriban ailədə yaşayırdı. O, anasından və atasından başqa böyük qardaşı Robu da çox sevirdi. Amma hələ əməlli başlı gəzməyi də bacarmayan körpə bacısı Luya isə arabir hirslənirdi. Atası həmişə işdə, qardaşları isə məktəbdə olurdu. Anası adətən evdə olsa da, demək olar ki, bütün günü  bacısı ilə məşğul idi.        

Qədim zamanlarda qoca bir hindu nəvəsinə ibrətli bir həyat hekayəsi danışır. - Hər bir insanın daxilində iki qurdun döyüşünə bənzər bir mübarizə gedir...