Şеydа аdlı incә zövqlü bir mеmаr Bəhrаmşahın аrzusuylа iki il gеcә-gündüz işlәyәrәk yеddi rәngә çаlаn yеddi günbәzli nurlu bir sаrаy tikdi. Hәftәnin hәr gününü bir ölkә gözәlinin şirin hеkаyәtini dinlәmәklә kеçirәn Bәhrаm şаh yеkşәnbә günü sаrı günbәzә Yәğmәnаz аdlı Rum gözәlinin görüşünә gәldi.

Qədim zamanlarda aqilbir qoca yaşayırmış. O, quşların dilini bilirmiş. Quşlara nəğmə oxumağı, uçmağı, üzməyi, qaçmağı öyrətmək istəyirmiş. Quşlar bu xəbəri eşidib aqilqocanın yanına gəlir. Durna, qartal, şahin və başqa quşlar aqil qocadan xahiş edirlər ki, onlara uçmağı öyrətsin.

Bir gün Buxara əmiri ağır xəstələnir. Əmirlikdə olan həkimlərin heç biri onun dərdinə çarə qıla bilmir. Ağrıdan qovrulan əmir əmr edir ki, bilikli bir həkim axtarıb tapsınlar. Əmirin qoyduğu vaxt bitəndən sonra vəzir əmirin yatağına yaxınlaşıb baş əyir.

Biri vardı, biri yoxdu, bir şah vardı. Bu şahın bir qızı vardı. Şah qızı böyüyəndə, atası onu ərə vermək istədi. Carçı bütün ölkəni gəzib bütün boyarları və vilayət hakimlərini saraya çağırdı.  

Bir əkinçi oğlu ilə şəhərə gedirdi. Yolda bir at nalı gördülər. Əkinçi oğluna dedi:

Biri var imiş, biri yox imiş. Üç qaya var imiş. Biri böyük, o biri balaca, üçüncüsü isə lap balaca. Qayalar  dostluq edirdi. Gündüzlər günəş şüaları altında qol-qanad  açır, gecələr isə soyuqdan büzüşürdülər. Bir gün “böyük qaya”nın sinəsi çatladı. Xırda daşlar ovulub, yerə töküldü. Sən demə bulud göydən hər şeyi görürmüş. O, qayanın çatlamış sinəsini görüb, yaman qorxmuşdu, ona görə də ağlayırdı. Buludun göz yaşları qayanın çatlamış sinəsinə doldu. Səhərə kimi qayanın sinəsində böyük şəlalə əmələ gəldi. Səhər qayalar yuxudan duranda nə görsələr yaxşıdı?! Böyük qayanın sinəsindən şəlalə axır.