Biri var idi, biri yox idi, bir qoca ilə bir qarı var idi. Qocanın adı Şirin, qarının adı isə Pəri idi. Şirin һər gün meşəyə oduna gedərdi, Pəri qarı da evdə һəyət-bacaya baxardı. Günləri-güzəranları belə keçərdi. Yaman-yaxşı birtəһər dolanırdılar. Kimsədən minnət götürməzdilər. Ancaq bir şey onları kədərləndirirdi. Bu da övladlarının olmaması idi.  

Qahirәnin yoxsullar mәhәllәsindә bәdbәxt adamlar yaşayırdılar: şikәst ata, zәif düşmüş ana, onların balaca qızı Fatma vә yeddi yaşlı oğlu Mamud. 

Bəli, bəli qətiyyən təəccüblənməyin. Bu qız eşitdiyi bir nağılı hamıya danışmaq istəyirdi.  

Ovdan qayıdan bəbir kəndin yaxınlığında qoyun gördü. Əvvəllər bəbir heç vaxt belə heyvan görməmişdi. O qorxdu və qoyuna cəsarətsiz halda yaxınlaşıb soruşdu:  

Səhər tezdən paltarlarını səliqəyə salmaq üçün sandığın qapağını açanda Leyla çox həyəcanlandı. Sevimli paltarlarının üstündə güvə sürfələri vardı.  

Bir ölkə vardı və bu ölkədə siçanlar yaşayırdı. Siçanların ölkəsi o qədər sakit idi ki, ağac budağı qırılsaydı səsi eşidilərdi. Əlbəttə siçanlar bu sakit ölkədə çox rahat yaşayırdılar. Di gəl ki, bir iş həmişə çətinlik törədirdi. Onlar qazandıqlarını bölə bilmirdilər.