Zeynəb rəngli çatını götürüb Ülkərgilə  yollandı. Darvazanı açıb içəri  baxdı:  

Yox, mən sizə həmin qırmızıpapaq nağılını danışmayacağam. Bu, başqa nağıldı. Amma həmin qırmızıpapaq qızın başına gəlib.

Biri var idi, biri yox idi, bir kirpi var idi. Bütün günü yuvasından bayıra çıxmaz, ah-zar eyləyib ağlayardı. Tikanlarının olmasını özünə dərd eləmişdi. O, hesab edirdi ki, tikanları olmasa, daha gözəl görünər. Hərdən qalxıb güzgüyə baxır, yenidən hönkür-hönkür ağlayıb oturardı.  

Ayı tənha yaşamaqdan bezib özünə dost axtarmağa başladı. Elə bir az getmişdi ki, qabağına dovşan çıxdı. Yanında iki dənə şip-şirin balası da var idi. Ayı sevinc hissi ilə:

Biri var idi, biri yox idi, meşədə tək yaşayan bir kirpi var idi.