Bitir
Dağlar döşündә,
Kәkotu,
Kәklikotu—
Yaşıl
Yamaclar otu,
Daşlı
Çiçәklik otu.
Belәcә ad qoyublar:
«Kәklikotu,
Kәkotu»
Dağların
Әn xәtirli,
Әn әtirli
Tәk otu.
Qupquruca
Bir kökdәn
Yaz gәlәndә
Bәzәnir.
Bir az keçir
Göyәrir,
Çiçәklәrlә
Bәzәnir.
Yaz köçünü
Görәndә

Bizim qәdim
Binәlәr,
Öyrәdibdir
Bu şeiri
Nәvәlәrә
Nәnәlәr
«Kәklikotu,
Kәkotu,
Atın üstә
Bәrk otur».
Sevib onu
obalar,
Qoca һәkim
nәnәlәr,
Qoca loğman
Babalar.
Bәrk oturub
At üstә,
Yüz, yüz on beş
Yaşında,
Gediblәr
Yaylaqlara
Әli yәһәr qaşında.
Nә qorxusu—
Var dәrman,
Kәkotu—
Özü loğman...
Beş il keçsә

Yenә dә
Әtri
Necә var, qalar.
Sinәsi-----
Kallayanlar,
Qışda
Soyuqlayanlar
Kәkotunun
Çayilә
Şәfa tapıb
Sağalar...

II

Dağlara getsәn
Gәtir,
Әtir
verәn
Kәkotu,
Bundan gözәl
pay olur.
Kәkotunun
çayı tәk
һeç әtirli
Çay olur?!.
Gәzsәn
Kәkil yerlәrdә,
Kәklik

Gәzәn yerlәrdә,
Gün döyәr
Güneylәrdә,
Görmәli
Zirvәlәrdә,
Yamaclara
Yaxşı bax,
Necә gözәl
Qoxuyur.
Bәlkә
Kәklikotunu
Yeyib dağlar kәkliyi—
Belә gözәl
oxuyur.