Oturmuşdu qәfәsdә —
Ağzını әydik.
Sonra gördük
Qәribә
Oyununu
Meymunun.

Elә bildik meymuna
Ağız әymәk
Çәtindi:
Ağzımızı әydi o,
Yumru daşa
Çәkindi.

Ha qıcandı, atmadı.
Ha qıcandı, atmadı.
Bu һәlәlik kәlәkdi,
Hәlәlik
Başqatmadı...

Dil çıxardı,
Göz әydi, Diş qıcadı—
Oyun var.
Göz vurub
Gülürdülәr

Meymunu cırnadanlar...
Acıqlandı meymun da
Daşı dişinә
Saldı,

Hayfını daşdan aldı
Bu daş necә daş idi?

Yüngül idi, boş idi.
Daş qırılıb
Qoz oldu,
Qabıqları
Toz oldu.

Meymunun һirsi
Yatdı,
Ağzına
Lәpә atdı,

Çәnәsini oynatdı.
Oyunbazlıq necә dә
Yaraşırdı
Meymuna,
һamı gülürdü ona.