Uzaq şimalda bir buz ev var idi. Evin qapı və pəncərəsi, soba və bacası, hətta çilçırağı da buzdan idi. Burada Şaxta baba yaşayırdı.

Nənə can, ay nənə can, gəl, “Qoğal” nağılını bizə söylə.

Noyabr ayında havalar xoş keçirdi. Dekabrın ilk günündə hava birdən dəyişdi. Bakıya, o cümlədən Azərbaycanın bütün bölgələrinə qar yağmağa başladı. Göylər yerə bir ətək qarını tökdü. Amma bu qar tez də əriyib getdi, yerdə qalmadı. Bundan hirslənən göylər ətək-ətək qarını yerə tökməyə başladı.

Nənəm həmişə deyir ki, Yeni il gecəsi nə arzu etsən, o da alınacaq. Axşam yatmazdan əvvəl, fikirləşdim ki, niyə bizdə yeni il gecəsində qar olmur.

Qış gəldi. Meşə sakinləri bütün yayı işləyib qış üçün ehtiyat toplamışdılar. Hər birinin saxlanc yeməyi olduğuna görə, artıq şaxta və soyuqdan qorxmurdular.

Bir arı çəmənlikdə çiçəyə qonub şirə çəkirdi. Həmin çiçəyin o biri budağına da bir kəpənək qonmuşdu. Arı tez-tez kəpənəyin yanından uçub o biri budağa qonurdu. Bundan rahatsız olan kəpənək dedi: