Azər əmisigilə qonaq gələndə payız idi. Ağacların yarpaqları saralmışdı. Külək əsdikcə onlar bir-bir havada dövrə vurub düşürdü. Həyətdəki nar, heyva, armud ağaclarının meyvələri sırğa kimi budaqlardan asılı qalmışdı. Azər nənəsi və babası ilə görüşən kimi əmisi qızı Nüşabəyə qoşulub birbaşa bağa qaçdı. Uşaqlar yetişmiş meyvələrdən dərib yedilər.

Yəqin ki, meşədə nəğmə eşitmisiniz? Bu nəğməni dinləyəndə, bütün heyvanların, quşların və böcəklərin müğənni və musiqiçi olaraq doğulduğunu düşünmək olar.

Mitya buz dağından xizəklə sürüşüb donmuş çayın üzərində konkisini sürdü. Evə sifəti qızarmış, şən vəziyyətdə gəlib atasına dedi:

Şimşək bir yerə düşüb ağaca dəydi və onu yandırdı. Beləliklə - yanğın baş verdi.

Biri var idi, biri yox idi Rəvan adında bir balaca oğlan var idi. Rəvan hər şeylə maraqlanır, atasına cürbəcür maraqlı suallar verirdi. Atası da bunların birinə cavab tapır, beşinə cavab tapmırdı.