Saat gecə yarısını görsədən kimi nənənin sandığının qapağı yüngülcə açıldı və içindəki oyuncaqlar çölə çıxdı. Ətrafa baxdılar və bütün uşaqların möhkəm yuxuda olduqlarına əmin oldular.

Gündən-günə, ildən-ilə, əsrdən-əsrə, Gündüz dünyada gəzirdi. Həmişə, heç geri dönmədən, qabağa doğru irəliləyirdi. Bu müddətdə o, çox şeyin və fərqli hadisələrin şahidi olmuşdur: həm yaxşının, həm də pisin.

Günlərin bir günü yoldan keçən dəvə tülkü ilə rastlaşdı. Tülkü ona sataşmağa başladı:

Biri var idi, biri yox idi. Yer üzündə əbədi qarlar və buzlaqlar ölkəsi var idi. Bu ölkədə bəstəkarlar kədərli musiqi yazar, uşaqlar kədərli nəğmələr oxuyardılar. İnsanlar sevinməz, acı göz yaşları axıdardı. Göz yaşları üst-üstə yığılar, donar, buz dağlarına çevrilər, sonra parçalanıb böyük aysberqlər şəklində okeanı səyahətə çıxardılar.

Yaşlı köpək Polkan ömrü boyu zəngin sahibinə xidmət etmişdi. O, həyəti qoruyur, sahibinin uşaqları ilə birlikdə küçə boyu qaçırdı. Bəzən uşaqlar Polkanın quyruğundan dartırdılar, Polkan isə ağrı hiss etsə belə müqavimət göstərmirdi, çünki balaca uşaqların qəsdən etmədiklərini yaxşı bilirdi.

Əvvəlcə ağac şaqqıltısı eşidildi və bu ağac şaqqıltısı günortanın cırhacır istisində tamam kimsəsizləşmiş həyətdə çox gözlənilməz səsləndi, sonra aşağı başdakı Gülağanın gözləri birdən-birə bərəldi və uşaq bilmədi ki, qışqırsın, ya nə etsin.