Bir vaxtlar kiçik bir kərtənkələ var idi. Tamamilə adi bir kərtənkələ idi. İki daş arasında kiçik, gözə çarpmayan bir çuxurda yaşayırdı. Kərtənkələ özü üçün kiçik bir həyət düzəldib çəpərlə əhatə etdi. Gözəl çıxdı. Yalnız kərtənkələ bu çəpərə ehtiyac duyması gözəllik üçün heç deyildi. 

Qaranlıq örtülərin İçində dərin-dərin Uyuyan yorğun gecə Xoruzlar ötüşüncə, Diksinərək oyandı, Yandı dan yeri, yandı.

Bir gün ata oğlu ilə meşədə gəzintiyə çıxır. Birdən ayağı ilişib yıxılır və “Off!..”, - deyə qışqırır. Qarşıdakı dağın zirvəsindən “Off” səsi eşidən uşaq təəccüblənir və:

Axşamüstü idi. Seyranın atası işdən qayıtmışdı. Eyvanda oturub çay içirdi. Birdən gözləri uşaqların top zərbələri altında titrəyən qoca meynəyə sataşdı. Qaşlarını çatıb fikirləşdi və dedi:

Payızın sonları idi. Ağaclardan yarpaqlar artıq tökülmüşdü və yalnız alma ağacının üstündə hələ də tək bir alma qalmışdı.

Səhər ana oğluna dedi: