Məşğələmdən geri dönürdüm. Gecəki yağışın çuxurlarda gölməçələr yaratdığı ensiz bir səki ilə gedirdim. Bu vaxt qarşıma arıq, yamaqlı bir çarşaba bürünmüş qadın çıxdı. Altmış yaşlarında olan bu qadın çarşabı altından damarları görünən sümüklü əli ilə mənə bir kağız parçasını uzadaraq:

Qu quşları soyuq yerlərdən isti torpaqlara tərəf sürü ilə uçurdular. Onlar dənizin üstündən gecə-gündüz, hər açılan yeni gün, dayanmadan uçurdular.

Meşədə Çəpgöz dovşan və Qırmızıquyruq dələ yaşayırdı. Onlar yaxşı dost və qonşu idilər. Dovşan, dələnin özünə yuva qurduğu küknar ağacının kökləri altında yaşayırdı. Hər səhər Çəpgöz və Qırmızıquyruq bir-birinə: "Sabahın xeyir!" deyir, axşam saatlarında isə bir-birlərinə: "Gecən xeyrə qalsın!" diləməyi heç unutmurdular. Buna görə də şirin yuxular görürdülər. 

İnsanlar kimi, heyvanlar və quşların da çoxu öz balalarını sevir, onların tərbiyəsi ilə məşğul olur. Onlar balalarını qorumaq üçün qat-qat güclü düşmənlə ölüm-dirim savaşına çıxa bilərlər.

Səməd kənddə ən nadinc oğlan idi. Onun əlindən hamı təngə gəlmişdi. Bir adam yox idi ki, Səməd haqqında yaxşı söz desin.

Biri varmış, biri yoxmuş, bir qumlaqçı varmış. Onun atası da, anası da ağıllı imış. Lap Nuh əyyamından çayda qorxa-qorxa yaşamışdılar, nə balıq şorbasına, nə durnabalığının ağzına düşmüşdülər. Oğlanlarına da bunu öyrətmişdilər. Qoca qumlaqçı öləndə oğluna demişdi: "Oğul, dünyada keflə yaşamaq istəyirsənsə, gözüaçıq ol!"