Bir şəhərdə pullu, var-dövlətli xəsis bir kişi yaşayırdı. O, heç kimə əl tutmazdı. Qapıya gələn dilənçiləri qovar, heç bir xeyirxah iş görməzdi.

Bir hacıleylək çinar ağacının budağında yuva qurmuşdu. Bir sərçə də həmin yuvanın altında məskən salmışdı. Bir gün hacıleylək sərçəyə dedi:

Tülkü və xərçəng bir gün yan-yana durub söhbət eləyirlər. Tülkü xərçəngə deyir:

Bu gün Nərminənin bəxti heç gətirmədi. Həmişə deyib-gülən Nərminə bu gün ağladı. Heç vaxt dərsindən pis qiymət almayan əlaçı, bu gün ilk dəfə yağlı bir “2” aldı. Bu, necə oldu? Bir telefonun ucbatından... 

Tofiqin ad günü idi. Evdə anası cürbəcür şirniyyatlar bişirmişdi. Axşamüstü Tofiqin qohumları onlara gəldilər. Hamı onu təbrik etdi. Ancaq atası hələ də buruqdan qayıtmamışdı. Tofiq tez-tez alnını şüşəyə dayayıb baxırdı. Dənizdə səhərdən əsən külək şiddətlənmişdi. Axşamdan bir az keçmiş bərk fırtına başladı. Tofiq dənizə baxdığı zaman atasının işıqlarını görmədi. O, Həyəcanla anasını çağırdı:

Quyruq arzusunda olan bir milçək insanın yanına gelib giley-güzar etdi ki, bəs niyə mənim quyruğum yoxdur.