Bir nəfər oğlunu xoşbəxtliyin sirrini öyrənmək üçün dünyanın ən bilikli insanının yanıına göndərir. Oğlan qırx gün yol getdikdən sonra gözəl bir saraya çatır. Həmin bilikli insan burda yaşayırmış. Oğlan içəri daxil olduqda maraqlı mənzərə ilə qarşılaşır.

Ufa quberniyasında İlyas adlı başqırd yaşayırdı. Atadan-babadan kasıb olmuşdular. Bir il öncə atası onu evləndirmiş və dünyasını dəyişmişdi. O vaxtlar İlyasın təsərrüfatında yeddi madyan, iki inək və iyirmi baş qoyun vardı.

Bir gün xoruz və toyuq dadlı çərəz yemək üçün meşəyə yollandılar. Yolda xoruz toyuğa dedi:

Zəng çalındı. Zəhranın ürəyi şiddətlə çırpındı. “İndi gələcək. Deyim, deməyim?! Görəsən, yazar, ya yox?!”

Avstraliya yazıçısı Alan Marşalla tanış olmamışdan əvvəl onun “Mən gölməçələrdən atıla bilirəm” kitabını oxumuşdum. Çox səmimi yazılmış bu kitab məni valeh eləmişdi. Kitabda ağır xəstəlikdən sonra əlil olan kiçik bir oğlan uşağından bəhs edilirdi

Bir toyuq hər gün bir yumurta yumurtlayırdı. Sahibi fikirləşdi ki, toyuğun yeməyini artırsa günə iki dənə yumurtlayar. Elə də elədi. Toyuq kökəldi və artıq yumurtlamadı.