Biri var imiş, biri yox imiş uzaq keçmişdə gözəl bir diyar varmış. Yaradan bu diyara hər cür nemətlər bəxş etmiş, səxavətini heç əsir-gəməmişdi. Uca dağlar, şəfalı bulaqlar, ceyranlı-cüyürlü meşələri, kəklikli-turaclı dağ yamacları və daha nələr, nələr...  

Rənglər yan-yana düzülmüşdü. Qara rəng yenə ağ rəngə söz atmağa başladı:  

Yaşıl məxmərə bənzəyən enişli-yoxuşlu yolu qət etdikdən sonra Ayaz və onun qəhrəman atası artıq azadlıqla nəfəs alan Cıdır düzündə dayanıb, hər bir kölgəsində dastan yatan qayaları seyr edirdilər. Sıldırım qayalar günəşin altında parıldayır, bəzən qızılı, bəzən isə boz rənglərə bürünürdü. Yağış damlaları onların üzərindən inci kimi süzülür, külək isə bu daşların arasından keçib sanki qədim hekayələr pıçıldayırdı. Ayazın atası isə bu möhtəşəm qayaları seyr etdikcə öz hekayəsini görürdü. Qəhrəman ata bülbülün səsi əvəzinə, topların səsini eşidir, qayalara baxdıqca düşmən üzərinə cəsarətlə gedən döyüş yoldaşlarını xatırlayırdı. Onu qəfil düşüncələrdən ayıran on yaşlı oğlu Ayazın səsi oldu:  

8 Noyabr – Zəfər Gününə həsr olunur  

İlıq yaz günündə qaratikan kolunun yanında bir lalə bitdi. O böyüdü, incə, düyməli boynunu günəşə sarı çevirdi. Günəş laləni salamladı. Lalə yanağında qara xalları olan gözəl bir çiçək açdı və ətrafına gülümsədi.

Gözəl bir yaz günlərinin birində balaca parabüzən gözünü dünyaya açanda ilk gördüyü parlaq gün işığı oldu.