Bir gün aslan meşədəki heyvanları başına yığıb söhbət edirdi:

Bir gün həyətdə dayanıb damın üstündəki qaranquş yuvasına baxırdım. Elə bu vaxt yuvadakı iki qaranquş uçub getdi və yuva boş qaldı. Bir az sonra bir sərçə uçub gəldi, yuvanın kənarına qondu, ətrafa baxdı, sonra yuvaya girib şirin-şirin civildəməyə başladı.  

Gecədən yağan qar hər tərəfi örtmüşdü.

Ceyranın balası təzəcə anadan olmuşdu. Elə gözəl idi ki. O, südəmər balasını meşənin lap dərinliklərində gizlətmiş, yuvasını sıx kolluq arasında elə düzəltmişdi ki, quş da görə bilməzdi. Vəhşi heyvanların xislətindən çox qorxurdu ana ceyran. O, tez -tez meşədəki ətirli otları yeməyə gedirdi ki, balası üçün süd hazırlasın. Hər dəfə gedəndə çox həyəcanlanırdı. Axı ətraf vəhşi heyvanlarla dolu idi. Tez-tez qaçıb yuvasına baxar, körpə balasının mışıl-mışıl yatmağına doyunca baxar, yenidən ot yeməyə gedərdi.