Kiçik bağçanın qumu ilə yolun tozunun bir-birinə qarışdığı yerdə, torpağa bərkidilməyən taxta bir qapının üstündə uzun vaxtdan bəri yay günəşi altında hərəkətsiz qalan, payızın sərt küləkləri ilə vuruşmaqdan sarsılan bir lövhə asılmışdı:

Onun içində həmişə bir qorxu var idi. İstənilən işə girişəndə ağlına gələn ilk fikir bu idi: “Alınmayacaq. Mən bacaran iş deyil”.   

Qayalığın arxa tərəfindəki meşənin dərinliyində bir meymun sürüsü yaşayırdı. Bir gün onların arasında ağ quyruqlu bir meymun balası dünyaya gəldi. Ağquyruq meymun qısa müddətdə bütün sürünün sevimlisinə çevrildi. Oyun oynayarkən nə istəsə, onu edirdilər. Yemək üçün nə diləsə, tapıb verirdilər. Yatmağa hansı ağacı seçsə, digərləri də ora gedirdilər.

Mən onu bazar günü köhnə, uçuq-sökük qarajda tapdım. Biz bura bir gün əvvəl köçmüşdük. Qaraja girəndə qorxurdum ki, indi hər şey başıma uçacaq. Ehtiyatla hər tərəfi işıqlandırdım və... onu gördüm. O, divara söykənib oturmuşdu. Ayaqlarını qabağa uzatmışdı. Ətrafda hər şey kimi, onu da toz və hörümçək toru basmışdı. Üzü solğun idi, saçlarına və çiyinlərinə ölü milçəklər səpələnmişdi. Açıq gözləri düz mənə baxırdı. Ürəyim dəlicəsinə çırpınır, gumbuldayırdı.  

Yeni il gecəsi idi. Bayırda dəhşətli şaxta hökm sürürdü. Qar dayanmadan yağır, soyuq adamın kələyini kəsirdi. Çölə çıxanlar paltolarının yaxasını qaldırır, papaqlarını alınlarınacan aşağı salır, şərfləri ilə ağız-burunlarını örtür, yun şala bürünərək tez-tez yeriyirdilər. Kimisi evinə, kimisi əyləncə məkanına tələsirdi.