Neçə gün idi ki, Bozdağın ətəyində müşavirə gedirdi. Siçanlar iclasa toplaşmışdılar. Hamısının ürəyi yaralı, dərdi böyük idi.  

Qədim zamanlarda Əlcəzairdə Bauakas adlı bir sultan var imiş. Günlərin bir günü sultan eşidir ki, ölkəsindəki kəndlərdən birində çox ağıllı bir hakim yaşayır. Deyirlər, bu hakim həqiqəti dərhal anlayır, heç bir günahkar onun əlindən cəzasız qurtula bilmir. Sultan da eşitdiklərinin gerçək olub-olmadığını öyrənməyi qərara alır.

Bahar gəlmişdi. Balaca Leyli bütün günü çəməndən evə qayıtmaq istəmirdi. Bağlar çəmənlərdən də gözəl idi. Yaz yeli əsdikcə, güllərin açılmamış düymələri açılırdı. Ağaclar tərpəndikcə, ağ çiçək ləçəkləri yerə tökülürdü.

Balaca Gilənar bütün günü darvazanın qabağında oturub atasının saldığı bağın keşiyini çəkirdi. Birdən külək qalxdı. Yavaş-yavaş şiddətləndi. Elə bil, onun acığı tutmuşdu. Ağacların üstünə hücüm çəkir, budaqları sındırır, gül ləklərini əzirdi. Gilənar fikirləşdi: Necə edim, atamın bağını küləyin əlindən qurtarım. Yerdən balaca bir daş götürüb küləyə atdı. Külək qışqırdı:  

Seyran quşların aşiqidir. Uçan quş gördümü, dayanacaq, iri qara gözlərini göyə zilləyib duracaq, quş gözdən itənə qədər dalınca baxacaq. Mavi boşluqlarda, buludun, dumanın içində quşun qanad çalmasından, gah yuxarı, gah aşağı süzməsindən ləzzət alır. Yolu Bakıdakı quş dükanının yanından düşəndə, dükan açıq olsa, mütləq içəri girəcək; olmasa, vitrinin qabağında durub qəfəslərdəki ala-bəzək quşlara tamaşa edəcək. Quşu o qədər sevir ki, hətta anasının nifrət etdiyi boz sərçələr də eyvanlarının dirəyinə qonub cıvıldaşanda işini yarımçıq qoyub onlara baxacaq.Belə hallarda anası deyir: