Biri var idi, biri yox idi, meşədə qoca bir ayı var idi. Qış gəldi, hər tərəf qarla örtüldü, quşlar, heyvanlar öz yuvalarına çəkildilər. Ayının yeməyə heç nəyi yox idi, az qalırdı acından ölsün. "Ac toyuq yuxusunda darı görər" deyərlər, ayının da yuxusuna ət girdi və o, yuxuda marçıldada-marçıldada ət yeməyə başladı. Ayı elə öz marçılısına da oyandı və yuxuda gördüyü əti axtarmağa getdi. Çox getdi, az getdi, dərələr, təpələr aşdı, nəhayət, bir dağa gəlib çatdı. Dağın yamacında bir çoban qoyun otarırdı. Sürünün başçısı olan təkələrdən biri çobandan bir az aralıda qayalığa dırmaşmışdı və tikanlı kolları qırıb yeyirdi. Birdən keçinin ayağı daşın üstündə sürüşdü və dığırlanıb aşağı düşdü. Qayanın altında isə yolu kəsən ac ayı dayanmışdı.  

Bir tacir var imiş. Bir gün fikrinə düşür ki, ticarət üçün özgə vilayətə getsin. Odur ki, xeyli mal alıb, tədarük görüb, əhli-əyali ilə vidalaşıb yola düşür. Mənzilbəmənzil gəlib axırda bir şəhərə yetişir. Burada bir karvansarada mənzil edir. Bu vilayətin qaydası elə imiş ki, hansı tacir bu şəhərə gəlsəymiş, gərək padşaha layiq bir şey apararmış və padşah o taciri gecə qonaq edib, onunla nərd oynarmış.  

Buqələmun Buqinin bir dərdi var. Digər Buqələmunlar yaşıl, sarı və göy rəng alanda o, qırmızı, bənövşəyi və narıncı rəngdə olur. Fərqli olmaq onu darıxdırır. Lakin bir gün kiçik buqələmunlar gəzintiyə gedərkən yolu azanda Buqi anladı ki, onu başqalarından fərqləndirən cəhət əslində böyük üstünlükdür...

1875-ci ilin payız günü idi. Həmin gün mən dərsə gecikirdim və danlanacağımı bildiyim üçün çox qorxurdum. Doğrusu, dərsə də hazır deyildim. Bir anlığa ağlıma gəldi ki, məktəbə getməyim. Amma qorxuya üstün gələ bildim və məktəbə tələsdim.  

Polis müfəttişi Oçumelov əynində təzə şinel, qoltuğunda paket bazar meydanına doğru irəliləyirdi. Bir polis nəfəri onun arxasınca gedirdi. Hər yer sükuta qərq olmuşdu. Dükanların açıq qapıları həsrətlə müştəri gözləyirdi.