İki dost meşədə gəzirdi. Birdən qarşılarına bir ayı çıxdı. Dostlardan biri tez qaçıb böyük bir ağaca dırmaşdı, özünü gizlətdi.

Bir şəhərdə, bir gözəl evdə Tərlan adlı bir oğlan yaşayırdı. Tərlan artıq böyümüşdü və ona görə də bağçaya gedirdi. O hətta 10-a qədər saymağı da bilirdi. İndi isə yazmağı öyrənirdi. Demək olar ki, «A» hərfini tanıyırdı. Həmişə anasının sözünə qulaq asır, oyuncaqlarla oynayandan sonra onları yerinə yığar, yeməyini səliqə ilə özü yeyər, ayaqlarını gölməçədə islatmaz, yaş eləməz, xəstələnməzdi. Ümumiyyətlə, çox ağıllı oğlan idi, amma... 

Kiçik yaşlarından davranışlarından vətənpərvər olduğu hiss olunurdu. Anasının göndərdiyi hər işə əlində oyuncaq avtomat əsgər marşını oxuya-oxuya gedəndə onun hələ beş yaşı olardı. Böyüdükcə içindəki milli ruh, ədalət hissi də böyüyürdü. Düşməni əzmək, torpaqları işğaldan azad etmək istəyi "Torpaq, uğrunda ölən varsa, Vətəndir" misralarını Nurlanın həyat devizinə çevirmişdi.  

Qırmızı gəmim niyə getdi? - bu nağıl bizə bəzən çox sevdiyimiz bir nəsnədən ayrı düşə biləcəyimizi göstərir. Bəli, kədərlənirik, qəmlənirik, amma eyni zamanda da bizdən ayrılan nəsnələr bizə bəlkə də başqa yollar açmaqçun ayrılır, nəsə etməkçün bir fürsətə çevrilir və bu zaman düşünürsən ki, bu ayrılıq da boşuna deyilmiş.

Rəvayətə görə, qədim zamanlarda sahibinə sadiq, vəfalı bir xidmətçi var idi.